Mahendra Kapoor

♪ Ki Puchhde O Haal Fakiran Da

Kalam of , sung by

  Download MP3 (4.8 MB)

Lyrics

Ki puCHdiyo ho haal fakeeraaN da
SaaDa nadiyoN viCHRe neeraaN da.
SaaDa haNjh di joone aaiyaaN da
SaaDa dil jaleyaaN dilgeeraaN da!

Eh jaandiyaaN kujh shokh jahe
RaNgaaN da hi naaN tasveeraaN hae
Jad haT gaye aseeN ishke di
Muhl kar baeTHe tasveeraaN da!

Sahnu lakhaaN da tan lahb gaya
Par ik da man vi na miliya.
Kiya likheya kise mukadar si
HathaaN diyaaN chaar lakeeraaN da!

Takdeer taaN apni sauNkan si
TadbeeraaN saathoN na hoeeyaaN.
Na jhaNg CHuTeya na kan paaTe
JhuND laNgh giya iNjh heeraaN da.

Mere geet vi lok suneeNde ne
Naale kaafir aakh sadeeNde ne,
MaeN darad nu kaaba keh baeTHa
Rab naaN rakh baeTHa peeRaaN da.

MaeN danashvaraN suneNdiyaN saNg
Kai vaari uchi bol piya,
Kujh maan si saahnu ishke da,
Kujh daava vi si peeRaaN da!

TooN khud nu aakal kehNda haeN
MaeN khud nu aashik dasda haaN
Ih lokaaN te CHaD daeeye
Kihnu maan ne daeNde peeraaN da!

Written by: Shiv Kumar

Gurmukhi

ਕੀ ਪੁਛਦਿਉ ਹਾਲ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਨਦੀਓਂ ਵਿਛੜੇ ਨੀਰਾਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਹੰਝ ਦੀ ਜੂਨੇ ਆਇਆਂ ਦਾ
ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਜਲਿਆਂ ਦਿਲਗੀਰਾਂ ਦਾ

ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕੁਝ ਸ਼ੋਖ਼ ਜਹੇ
ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹੈ
ਜਦ ਹੱਟ ਗਏ ਅਸੀਂ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ
ਮੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਾ

ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਤਨ ਲੱਭ ਗਿਆ
ਪਰ ਇੱਕ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲਿਆ
ਕਿਆ ਲਿਖਿਆ ਕਿਸੇ ਮੁਕੱਦਾਰ ਸੀ
ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ

ਤਕਦੀਰ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸੌਂਕਣ ਸੀ
ਤਦਬੀਰਾਂ ਸਾਥੋਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ
ਨਾ ਝੰਗ ਛੁੱਟਿਆ ਨਾ ਕੰਨ ਪਾਟੇ
ਝੁੰਡ ਲੰਘ ਗਿਆ ਇੰਝ ਹੀਰਾਂ ਦਾl

ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਵੀ ਲੋਕ ਸੁਣੀਂਦੇ ਨੇ
ਨਾਲੇ ਕਾਫ਼ਰ ਆਖ ਸਦੀਂਦੇ ਨੇ
ਮੈਂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਕਾਅਬਾ ਕਹਿ ਬੈਠਾ
ਰੱਬ ਨਾਂ ਰੱਖ ਬੈਠਾ ਪੀੜਾਂ ਦਾ

(ਮੈਂ ਦਾਨਸ਼ਵਰਾਂ ਸੁਣੀਂਦਿਆਂ ਸੰਗ
ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਪਿਆ
ਕੁਝ ਮਾਣ ਸੀ ਸਾਨੂੰ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ
ਕੁਝ ਦਾਅਵਾ ਵੀ ਸੀ ਪੀੜਾਂ ਦਾ

ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਆਕਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ
ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਆਸ਼ਕ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ‘ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਈਏ
ਕਿਨੂੰ ਮਾਣ ਨੇ ਦੇਂਦੇ ਪੀਰਾਂ ਦਾl
-ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ

Contribution: Devansh Kalia

Translation

Why ask about the condition of fakirs like us?
We are water, separated from its river,
Emerged from a tear,
Melancholy, distressed!

Though I knew that pictures are just
A collage of some colors –
When I entered the emporium of love,
I was entranced by them.

Countless bodies did I find,
But not one mind did I meet.
This was written in my fate,
In the four lines of my palm.

My destiny was my rival.
I could never find a way to escape it.
I did not leave Jhang, did not pierce my ears,
And a multitude of Heers walked by.

People listen to my songs
And call me godless.
Because I called my pain kaaba,
And named sorrow my god.

Among intelligent folk,
I have often spoken loudly.
Maybe I was arrogant about my love,
Perhaps I felt I had a claim upon pain!

You call yourself a wise man,
I say I am a lover.
Let us leave it to the people to decide
To whom they will give the esteem of a pir.

Translated by: Suman Kashyap