وارتا

افضل ساحر

(پنجاب دی ونڈ دے دُکھانت توں ٹُری نظم)

ساڈے بابے لیکاں چمیاں سانوں مت کیہ آؤنی
انگ لمکن ننگی تار تے وچ رَت کیہ آؤنی
اسیں جھوٹو جھوٹی کھیڈ کے اِک سچ بنایا
فیر اُس نوں دھرمی لہر دا اِک تڑکا لایا
اسیں پاک پلیتے پانیاں وچ رِجھدے جائیے
یاں ہسیے گُھوری وَٹ کے یاں کھجدے جائیے
کوئی نیزے اُتے سچ وی ایتھے نہیں پچنا
بھاویں عیسٰی مُڑ کے آ جائے ایتھے نہیں بچنا
اسیں اکھاں مَل مَل ویکھیے کیہ کھیڈاں ہوئیاں
کِتے شیراں ورگے سُورمے اج بھیڈاں ہوئیاں
چنگا ای سی پُترا جے دیس چ رہندے
سانوں آن انگریجاں رولیا ساڈے بابے کہندے
اسیں جُتے وچ پنجالیاں ہل بن گئے پھائیاں
اسیں کھیتاں وچ ای بیجیاں کئی سال چھمائیاں
اسیں وِلکے روئے بُھکھ توں ساہ ٹُٹن لگ پئے
فِر لتّاں کڈھیاں چودھری اسیں گُھٹن لگ پئے
نہیں کھان پین نوں لبھدا ساڈے گھر اِچ سایا
اخے بوتل چوں نہیں پیونا ایہ دم کروایا
اسیں چِھٹی چِراون لے گئے کِنج بُوہا نکلے
جیوں بین وجائیے رُڈھ تے تاں چوہا نکلے
گئے وڈے باہر ولیت چوں شاہوکار لیائے
ساڈی کھڑی کپاہ نوں ویچیا اسیں منگ کے پائے
جد شیشے موہرے آ گئے بن افلاتونی
تد شکلاں دِسیاں کالیاں ہتھ خُونو خونی
اسیں کھڑے کھلوتے کنب گئے پرچھاویں بھلے
ساڈے آپنیاں پٹواریاں ساڈے ناویں بدلے
سانوں سُرت نہ آئی ہووندے کِنج گھاٹے وادھے
اسیں باندر کِلا کھیڈیا تے چِھتر کھادے
سانوں ٹُک دا پھاہ لے گیا سی مُلاں ولّے
دو مالک جُڑ کے بہ گئے اسِیں لکھاں کلّے
ساڈا گنا مِل نے پیڑیا رَوہ رتّی نکلی
اُس رت چوں پگاں والیاں دی پتی نکلی
اسیں مینہ توں کنکاں سانبھیاں سانوں چودھر پے گئی
ساڈا مٹی وچ مونہ تُن کے ساڈے سِر تے بہ گئی
کیہ دساں ساہ دیئے منڈیے کِنج مندا ہوندا
میں رب نال دُکھڑے پھولدا جے بندا ہوندا

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

افضل ساحر دی ہور شاعری