میں ایہ جشن منا نہیں سکدا

احمد نعیم ارشد

میں ایہ جشن منا نہیں سکدا

میریو سجنو! میریو مِترو
پندرہ ویہہ کنال دے اتے
میری وی اک کوٹھی ہُندی
ستر اسّی کُتے بِلے
میرے آل دوالے ہُندے
لمبی لینڈ کروزر ہُندی

جاگیراں دا مالک ہُندا
سویٹزرلینڈ دے بینکاں دے وچ
میرے وی کجھ کھاتے ہُندے
مرکز یاں اک صوبے اُتے
میری وی سرداری ہُندی

مت لوکاں دی ماری ہُندی
یاری نال زرداری ہُندی
دُکھاں ماری خلقت نوں میں
دو دو ہتھیں لُٹ کے کھاندا
میں وی فیر ایہ جشن مناندا
پر میرا تاں حال اے انج دا
جے کر فجرے روٹی کھاواں
شام نوں ڈاہڈی اوکھی لبھدی

سارا دن مزدوری کرناں
فیر وی گھر دا خرچ نہیں چلدا
بال وچارے روندے رہندے
میتھوں جھنڈیاں منگدے رہندے
گھر وچ جھنڈیاں لا نہیں سکدا
میں ایہ جشن منا نہیں سکدا
دِھی دا داج بنا نہیں سکدا

ماں دا علاج کرا نہیں سکدا
دھرتی اتے 5 مرلے وی
اپنے ناں لوا نہیں سکدا
آئے گئے کسے مِتر نوں
چاء دا کپ پلا نہیں سکدا
بُھکھ دی ڈَین بُوہے تے بیٹھی
اپنے بال بچا نہیں سکدا
میں ایہ جشن منا نہیں سکدا
میں ایہ جشن منا نہیں سکدا

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

احمد نعیم ارشد دی ہور شاعری