بساکھ

خواجہ فرد فقیر

چڑھیا ماہ بساکھ سُہاونا
اساں نت تیرا غم کھاونا

میرے تن وچ رہیا نہ ست ہے
ایس عشق سُکائی رَت ہے

میں ساوی پِیلی پو رہی
میری دیہی زرد وسار دی

میںویندی پاس پڑوسیاں
نِت پچھدی پنڈت جوشیاں

میں تِتر مور اُڈاؤندی
نت رو رو اَونسیاں پاوندی

سبھ مُلاں رملی ڈھونڈدی
اُٹھ خواباں نِت وچاردی

نت لِکھ لِکھ کاغذ گھلدی
سانوں سِک تساڈے ولدی

کدی بھیج سُنیہا سُکھ دا
کوئی لیاوے تیرے مُکھ دا

بِن پانی مچھلی مر چلی
کدی خبر نہ لئی بیمار دی

دینہہ سکھ نہ راتیں سونیاں
اُٹھ گلیاں دے وچ بھوَنیاں

لوک آکھن جھلی کملی
میں سُرت نہ کوئی سنبھلی

نِت فرد فقیر پُکاردا
سانوں طلب تیرے دیدار دی

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

خواجہ فرد فقیر دی ہور شاعری