ہاڑ

خواجہ فرد فقیر

چڑھیا ہاڑ مہینہ کڑکدا
میرے اندر بھانبڑ بھڑکدا

اِس برہوں سورج چاڑھیا
مینوں پتن سِکن ساڑیا

میں مَوتوں گذری لنگھ کے
کیہی برچھی لائیو ای سار دی

ایس ہجرے آتش بالیا
میرا جگر کلیجا جالیا

میں رو رو وقت گذاریا
جھب آ مِل یار پیاریا

ہُن ہار سنگار لگاوندی
کدی آس پہنچائیں پکار دی

میں پَھدی پچری رہ گئی
کوئی گل شاہاں دے دِل بہہ گئی

میرا چولا ہویا تار جُوں
دو زُلفاں ڈنگن مار جُوں

مینوں ہار سنگار نہ بھاوندا
سبھ مانگ سندُور اُتاردی

میں بیٹھی راتاں جالیاں
دُکھ ڈنگ اٹھوہیں ماردے

لوک دین اُلاہمے یار دے
میں کِت ول کُوکاں جائیکے

نِت رو رو آہیں ماردی

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ