رُکھ وناں دے ہانی میرے

اقبال قیصر

رُکھ وناں دے ہانی میرے
گھَت کلاوے روواں
دُکھن نی میرے دِیدے اڑیو
اکّاں دا دُدھ چوواں
رُکھ وَناں دے ہانی میرے


ایہہ درداں دی ریتلی مٹی
وِچ جمن چیچک ووہٹیاں
لہو ورگے نِت پہنن بانے
کھان کلیجی بوٹیاں
لَہُو میرے وِچ رچ مچ گئیاں
پوٹیاں دے نال ٹوہواں
غم میرا نِت سجری روٹی
رات دِنے پئی کھاواں
پیڑاں دے وچ کُٹ کُٹ چُوری
ہَس ہَس بُرکیاں پاواں
رُکھ وناں دے ہانی میرے

میں یاداں دے کھیس اُنائے
ہاڑ سیال ہنڈاواں
پھکّے پین جے رنگ ایہناں دے
ہور میں رنگ چڑھاواں
پَیراں ہیٹھ نی ٹھنڈری روہی
سر سُورج دیاں چھَاواں
اُس رُتے وچ ریتاں کھیڈاں
وگن جدوں وی لوواں
رُکھ وناں دے ہانی میرے
گھت کلاوے روواں
دُکھن نی میرے دِیدے اڑیو
اکّاں دا دُدھ چوواں
رُکھ وناں دے ہانی میرے

دوجی لِپی وچ پڑھو

Roman    ਗੁਰਮੁਖੀ   

اقبال قیصر دی ہور شاعری