لال سنگھ دل

شام دا رنگ

شام دا رنگ فیر پرانا ہے
جا رہے نیں بستیاں نُوں فُٹ پاتھ
جا رہی ہے جھیل کوئی دفتروں
نوکری توں لے جواب
پی رہی اے جھیل کوئی جل دی پیاس
تُر پیا اے شہر کجھ پنڈاں دے راہ
سُٹ کے کوئی جا رِہا ساری کمائی
پُونجھدا کوئی آ رِہا دھوتی دے نال
کمزور پُشواں دے پِنڈے توں آراں دا خون
شام دا رنگ فیر پرانا ہے

Read this poem in: Roman  ਗੁਰਮੁਖੀ 

لال سنگھ دل دی ہور شاعری