نور العین سعدیہ

سارے لوک خداواں ورگے

سارے لوک خداواں ورگے
ساڈے ہتھ دُعاواں ورگے

مہندی رنگیاں سدھراں موئیاں
ہو گئے وال کپاہواں ورگے

ہُن تے نِکّی عُمرے کُڑیاں
سفنے ویکھن ماواں ورگے

روز بنیرے دُکھ آ بہندے
کال کلوٹے کاواں ورگے

اج کل تے سبھ رشتے ناتے
گل وچ آئیاں پھاہواں ورگے

جنیاں گُجھی تَون جیہیاں نیں
جنے نیں تتےّ تاواں ورگے

دم دم سچوّ سچ بھلیکھے
راہواں وِچ کُراہواں ورگے

ساڈے سُکے ساہ دے لیکھے
عمروں ودھ سزاواں ورگے

Read this poem in: Roman  ਗੁਰਮੁਖੀ 

نور العین سعدیہ دی ہور شاعری