قصہ مرزا صاحباں : صفحہ ۱

پیلو

گھر کھیِوے دے صاحباں ، جمی منگل وار
ڈوم سوھیلے گاوندے ، خان کھیِوے دے بار
رج دُعائیں دِتیاں ، سوھنئیں پروار
رل تدبِیراں بدھیِاں ، چھیل ہوئی مُٹیار
صاحباں نال سہیلیاں ، کُوڑی رِیسی کار

گھر ونجھل دے مرزا ، جمیاں کرڑے بار
جنم دِتے مائی باپ نیں ، رُوپ دِتا کرتار
ایسا مِرزا سور ماں ، کھرلاں دا سردار
صاحباں پڑھدی پٹیاں ، مِرزا پڑھے قُرآن
وِچ مسیت دے لگیاں ، جانے کُل جہان

نہ مار قاضی چھمکاں ، نہ دے تتی نوں تاء
پڑھنا ساڈا رہ گیا ، لے آئے عشق لکھا
صاحباں گئی تیل نوں ، گئی پساری دے ہٹ
پھڑ نہ جانے تکڑی ، ھاڑ نہ جانے وٹ
تیل بھُلاوے بھُلا بانیاں، دِتا شہت اُلٹ

ونج گوائے بانیِاں ، بلد گوائے جٹ
تن سے نانگا پڑ رہیا، ہو گئے چوڑ چپٹ
مِرزے صاحباں دی دوستی، رہ سی وِچ جگت
گھر توں صاحباں ٹر پئی ، کر کے پڑھنے دی نیت
قاضی ساڈا مر گیا ، سنی پئی مسیت

تُوں سُن کر موں باہمناں ، کدے نہ آئیوں کام
گھوڑی دیاں تیرے چڑھن نوں، کاٹھی سنے لگام
ہتھاں دِیاں دیواں چُوڑیاں ، سونا کر دی دان
جھوٹی دیاں دُدھ پین نوں ، ہل دی زمین انعام
جد تک جیوے صاحباں ، رکھے تیرا احسان

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

پیلو دی ہور شاعری