قصہ مرزا صاحباں : پُورن دی یوگ دی منگ تے گورکھ دی پروانگی

قادر یار

8
د دین لگے رخصت اوس ویلے،
گُرو آکھیا بچّہ جی ملکھ جاؤ
دیکھ باپ تے مائی نوں ٹھنڈ پوسی،
دُکھ کٹیا جائے کے سکھ پاؤ
پُورن آکھدا بے حساب ہے جی،
کنّ پاڑ میرے انگ خاک لاؤ
قادریارپُکاردا گُرو تائیں،
مہربانگی دے گھر وچ آؤ
9
ذ ذرا نہ پوء خیال میرے،
گورو آکھیا جوگ کمان اوکھا
فاقہ فقر تے صبر قبول کرنا،
دنیا چھڈ دینی مر جان اوکھا
کام مار کے کرودھ نوں دور کرنا،
من دی حرص دا تروڑنا مان اوکھا
قادریار آکھے گُرو پُورن تائیں،
ایس راہ دا مسئلہ پان اوکھا
10
ر روئی کے پُورن ہتھ جوڑے،
لڑ چھڈ تیرا کتّھے جاوساں میں
فاقہ فقر تے سفر قبول سِر تے،
تیرا حکم بجا لیاوساں میں
کرو کرم تے سیس پر ہتھ رکھو،
خد مت گار غلام سداوساں میں
قادریار تواضع ہوگُ جیہڑی،
ٹہل ثابتی نال کراوساں میں
11
ز زور بے زور ہو گُرو اگے،
پُورن آ کے سِیس نِواندا اے
گُرو پکڑ کے سِیس توں لِٹّ کُتری،
کنّ پاڑ کے مُندراں پاوندا اے
گیری رنگ پُشاکیاں کھول بغچہ،
ہتھیں آپنی ناتھ پہناوندا اے
قادریار گُرو سوا لکھ وِچوں،
پُورن بھگت مہنت بناوندا اے

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

قادر یار دی ہور شاعری