رفاقت حسین ممتاز

میں تینوں کِسراں دسّاں

میں تینوں کِسراں دَسّاں
میں تینوں کِسراں آکھاں
لکھے ہندے نیں جہڑے
پانیاں دے ریڑھ دے اُتے
اوہ وعدے توڑ نہیں چڑھدے
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
جہڑے ککھاں توں ہولے نیں
اوہناں دے موڈھیاں اُتے
بڑے ای بھار ہوندے نیں
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
جے بُوہے بھیڑ لیئے تے
سراں تے دُھوڑ نہیں پیندی
ہنیری لنگھ جاندی اے
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
ایہ تیرے شہر دے لوکی
کدے وی گھٹ نہ کردے
کفن نوں جیب جے ہوندی
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
ایہ جہے ویلے وی آئوندے نیں
اکٹھے رہندے ہویاں وی
اکثر میل نہیں ہوندے
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
جے مُٹھ نوں کھول وی لیئے
اُڈیکاں دی تلی اُتے
ہوا دے رنگ نہیں چڑھدے
میں تینوں کِسراں دَسّاں

میں تینوں کِسراں آکھاں
جے وقتوں کھنج جائیے تے
سدا سُولاں تے لنگھدی اے
حیاتی بوسکی ورگی

Read this poem in: Roman  ਗੁਰਮੁਖੀ 

رفاقت حسین ممتاز دی ہور شاعری