اللّہ دے گھر گھلّو دانے

صابر علی صابر

چڑھی وساکھی
واڈّھے بیٹھے
پکّی کنک وڈیچن لگی
تِکّھی دُھپّے پرِّیاں بجِّیاں
ادّھی رات گوِیچن لگی
کیہن خدا دا حصہ گھلّو
وچ مسیتاں دے ملوانے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
بھانویں اللّہ نے نئیں کھانے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
دانے یا فیر پیسے گھلّو
جو وی جی کردا اے گھلّو
رب دے گھر وچ حصہ پاو
جو وی پُجدا سردا اے گھلّو
رب دے گھر دے ہمسائے دے
بھانویں بُھکّے سَوون نیانے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
بھانویں اللّہ نیں نئیں کھانے
فرش پرانا پُٹ مسجد دا
چھیتی کرئیے نواں لوائیے
کنداں نال وی سنگ مر مر
یا چینی دیاں ٹائلاں لائیے
بندے پئے کُلّے نوں ترسَن
رب پیا محلِیں موجاں مارے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
بھانویں اللّہ نیں نئیں کھانے
چوہدری حق مزارعے دا وی
مسجد دے وچ دے جائے پاویں
میاں جی اونہوں بھاء دیندے نیں
جنت دے وچ ٹھنڈی چھانویں
کنک توں ساوِیں جنت ویچے
ویکھو ملّاں ہاسے بھانے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
بھانویں اللّہ نیں نئیں کھانے
جس گھروں نہ دانے آئے
اوس گھر اسِّیں آپ آواں گے
پنج ست بندے کٹھے ہوکے
ملّاں دے اعلان نیں میں جائے
کئی بہہ گئے منہ جھانے
اللّہ دے گھر گھلو دانے
بھانویں اللّہ نیں نئیں کھانے
جمعہ پڑھن ساں گیا مسِیتے
وعظ ہوئی ملّاں فرمایا
صافے دی اک جھولی لے کے
چندے دے لئی بندا آیا
خالی کِھیسے لگا صابر
رب دے گھر نئیں آیا تھانے
اللّہ دے گھر گھلّو دانے
بھانویں اللّہ نیں نئیں کھانے

Read this poem in Roman or ਗੁਰਮੁਖੀ

صابر علی صابر دی ہور شاعری