ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ

ਮਿਰਚਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ

ਪੁੰਨਿਆ ਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਸੀਹ
ਕੀਕਣ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਏ ਦੇ!
ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਡਾਚੀ ਸਾਗਰ ਖ਼ਾਤਿਰ
ਮਾਰੂਥਲ ਛੱਡ ਜਾਏ ਵੇ!

ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿੰਦੀ ਦਾ ਸੱਜਣਾ!
ਰੰਗ ਕਿਵੇਂ ਦਸ ਚੜ੍ਹਦਾਵਾ ਸੇ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਮਿਰਚਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ
ਪੀਠ ਤਲ਼ੀ ਤੇ ਲਾਏ ਵੇ !

ਗ਼ਮ ਦਾ ਮੋਤੀਆ ਉੱਤਰ ਆਇਆ
ਸਿਦਕ ਮਰੇ ਦੇ ਨੈਣੀਂ ਵੇ !
ਪ੍ਰੀਤ ਨਗਰ ਦਾ ਆਓਖਾ ਪੈਂਡਾ
ਜਿੰਦੜੀ ਕਿੰਜ ਮੁਕਾਏ ਵੇ!

ਕਿੱਕਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੜਿਆ
ਕੌਣ ਕਰੇਂਦੇ ਰਾਖੀ ਵੇ!
ਕਦ ਕੋਈ ਮਾਲੀ ਮਲ੍ਹੀਆਂ ਉੱਤੋਂ
ਹਰ ਆਨ ਉਡਾਏ ਵੇ!

ਪੀੜਾਂ ਦੇ ਧੁਰ ਕੋਨੇ ਖਾ ਖਾ
ਹੋ ਗਏ ਗੀਤ ਕੁਸੈਲੇ ਵੇ !
ਵਿਚ ਨੜਦਏ ਬੈਠੀ ਜਿੰਦੂ
ਕੀਕਣ ਸੋਹਲੇ ਗਾਏ ਵੇ !

ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਗਲ ਛੁਰੀ ਫਰੀਨਦੀ
ਵੇਖ ਕੇ ਕਿੰਜ ਕੁਰਲਾਵਾਂ ਵੇ!
ਲੈ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬੰਗ ਕਸਾਈਆਂ
ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਫਸਾਏ ਵੇ!

ਤੜਪ ਤੜਪ ਕੇ ਮਰ ਗਈ ਅੜਿਆ
ਮੇਲ ਤੇਰੇ ਦੀ ਹਸਰਤ ਵੇ !
ਇਸੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮੀ ਰਾਜੇ
ਬਿਰਹੋਂ ਬਾਣ ਚਲਾਏ ਵੇ!

ਚੁਗ ਚੁਗ ਰੋੜ ਗਲੀ ਤੇਰੀ ਦੇ
ਘਨਘਨਿਆਂ ਵਿੱਤ ਚੱਬ ਲਏ ਵੇ !
ਕੱਠੇ ਕਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੀਲੇ
ਬੁੱਕਲ ਵਿਚ ਧਖਾਏ ਵੇ!

ਇਕ ਚਲੀ ਵੀ ਪੀ ਨਾ ਸਕੀ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਵੇ !
ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਸਾਰ ਪਏ ਵਿਚ ਪੂਰੇ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਹੋਂਠ ਛੁਹਾਏ ਵੇ

Read this poem in: Roman  شاہ مُکھی 

ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ ਦੀ ਹੋਰ ਕਵਿਤਾ