جو کرنی اوہو بھرنی

فرخ ہمایوں

ساری حیاتی کردے رہے اندازے اپنی کرنی دے تازے تازے بُھگتے نیں خمیازے اپنی کرنی دے قید عمر دی کس پتھر دے ویرانے وچ کٹنا واں چاروں ولّے آؤندے نیں آوازے اپنی کرنی دے اکھیں پٹیاں بنھ چھڈیاں تے کَن لویٹ کے پھر دے رہے تیز ہواواں نال وجدے رہے دروازے اپنی کرنی دے اپنے گھر وچ مٹٰ گَھٹا سارے جی رَل کر گئے کَٹھا جِندرے مار کے کج دِتے دروازے اپنی کرنی دے

Share on: Facebook or Twitter
Read this poem in: Roman or Gurmukhi

فرخ ہمایوں دی ہور شاعری