شو کمار بٹالوی

پنچھی ہو جاواں

جی چاہے پنچھی ہو جاواں
اڈدا جاواں گاؤندا جاواں
ان چھوہ سکھراں نوں چھوہ پاواں
اس دنیا دیاں راہواں بھل کے
فیر کدی واپس نہ آواں
جی چاہے پنچھی ہوجاواں

جا اشناں کراں وچ زم زم
لاڈیکاں پیاں ڈان دا پانی
مان سروور دے بہ کنڈے
تٹا جہیا اک گیت میں گاواں
جا بیٹھاں وچ کھڑیاں روہیاں
پھکاں پوناں عطر سنجوئیاں
ہم-ٹیسیاں موئیاں موئیاں
یگاں یگاں وں ککر ہوئیاں
گھٹ کلیجے میں گرماواں
جی چاہے پنچھی ہوجاواں
ہوئے آلھنا وچ شہتو تاں
یاں وچ جنڈ کریر سروٹاں
آؤݨ پرے دے سیت فراٹے
لچکارے ایوں لین ڈالیاں
جیوں کوئی ڈولی کھیڈے جڑیاں
وال الاری لے لے جھوٹاں
اک دن ایسا جھکھڑ جھلے
اڈپڈ جاوݨ سبھے تیلے
بے گھر بے در میں ہو جاواں
ساری عمرپیاں رس غم دا
ایسے نشے وچ جند ہنڈاواں
جی چاہے پنچھی ہوجاواں

Read this poem in: Roman  ਗੁਰਮੁਖੀ 

شو کمار بٹالوی دی ہور شاعری