جو نہیں ہویا سو ای ساڈا

مشتاق صوفی

اوہ ٹُر گئے جو آکھدے سن
چنگے دن آئے کہ آئے
چنگے دن تاں بدل سن، بے رُتے،
ساڈی نیندر دے
جس پل جاگے
آپنا امبر ننگا دِسیا
اُس چھٹے چوں کیہ اُگنائے
جِس نوں بھوئیں نہ جھلیا
آپنے بھانے بَھیڑے دن دی چنگے نیں
کہ ایہناں وچ، تیری سِک جو ودھی اے، میرے اندر
سو میں تینوں ہوندی وچ ہُن لبھن ٹریاں
کہ ایہو اے جُوہ تیری
ایتھے ای کِتے ہوسی، تیری رُت دا پولا بنّا
جِتھے چا نہیں جاندا کوئی، تھڈّا اپنی ہستی دا
اِنج میں دُکھوں سُکھوں باہرا
تیرے نیڑے جیناں
تُوں کہ ساڈے عام پلاں دا گُجھا پھل ایں
اُجڑت اج وچ وسدا کل ایں!

دوجی لِپی وچ پڑھو

Roman    ਗੁਰਮੁਖੀ   

مشتاق صوفی دی ہور شاعری