شو کمار بٹالوی

مرچاں دے پتر

پنیا دے چن نوں کوئی مسیا
کیکن ارگھ چڑھائے دے!
کیوں کوئی ڈاچی ساگر خاطر
مارو تھل چھڈ جائے وے!

کرماں دی مہندی دا سجنا!
رنگ کویں دس چڑھداواسے
جے قسمت مرچاں دے پتر
پیٹھ تلی تے لائے وے !

غم دا موتیا اتر آیا
صدق مرے دے نینیں وے !
پریت نگر دا اؤکھا پینڈا
جندڑی کنج مکائے وے!

ککراں دے پھلاں دی اڑیا
کون کریندے راکھی وے!
کد کوئی مالی ملھیاں اتوں
ہریال آن اڈائے وے!

پیڑاں دے دھر کونے کھا کھا
ہوگئے گیت کسیلے وے !
وچ نڑدئے بیٹھی جندو
کیکن سوہلے گائے وے !

پریتاں دے گل چھری پھریندی
ویکھ کے کنج کرلاواں وے!
لے چاندی دے بنگ قصائیاں
میرے گلے پھسائے وے!

تڑپ تڑپ کے مر گئی اڑیا
میل تیرے دی حسرت وے !
ایسے عشق دے ظلمی راجے
برہوں بان چلائے وے!

چگ چگ روڑ گلی تیری دے
گھنگھنیاں وت چب لئے وے !
کٹھے کر کرکے میں تیلے
بکل وچ دھکھائے وے!

اک چلی وی پی نہ سکی
پیار دے نترے پانی وے !
ویہندیاں سار پئے وچ پورے
جاں میں ہونٹھ چھوہائے وے

Read this poem in: Roman  ਗੁਰਮੁਖੀ 

شو کمار بٹالوی دی ہور شاعری