ਸਾਬਰ ਅਲੀ ਸਾਬਰ

ਰਾਤਾਂ ਸੁਫ਼ਨੇ ਡਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਰਾਤਾਂ ਸੁਫ਼ਨੇ ਡਰ ਤੇ ਮੈਂ
ਨਾਲ਼ ਖੁੱਲੀ ਏ ਦਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੁਜਰਮ ਆਂ
ਮੇਰੇ ਕਤਰੇ ਪਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਇੱਟ ਦਾ ਬਦਲਾ ਪੱਥਰ ਏ
ਉਹ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ ਤੇ ਮੈਂ?

ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈ ਏ
ਮਿੱਲਾਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਲੜਦੇ ਪੈ ਆਂ ਅਜ਼ਲਾਂ ਤੋਂ
ਅਣਹੋਣੀ ਦਾ ਵਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹਾਂ
ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਜੇਕਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਬਾਹਮਣ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ
ਮਸਜਿਦ ਦੇ ਮੰਬਰ ਤੇ ਮੈਂ

ਦੋਵੇਂ ਸਾਬਰ ਹੋ ਗਏ ਆਂ
ਉਹ ਏ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਮੈਂ

Read this poem in: Roman  شاہ مُکھی 

ਸਾਬਰ ਅਲੀ ਸਾਬਰ ਦੀ ਹੋਰ ਕਵਿਤਾ