ਕਿਉਂ ਪੱਥਰ ਦਯਾ ਬਿਤਾ ਤੇਰੀ ਸਰਦਲ 'ਤੇ ਸਿਰ ਭੰਨਾਂ

ਜੁਨੈਦ ਅਕਰਮ

ਕਿਉਂ ਪੱਥਰ ਦਯਾ ਬਿਤਾ ਤੇਰੀ ਸਰਦਲ 'ਤੇ ਸਿਰ ਭੰਨਾਂ । ਤੂੰ ਜੇ ਮੇਰੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਂ । ਮੇਰੇ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਵਿਲੀਨਗਾ ਜਦ ਵਰਕ ਕਿਤਾਬ ਮੇਰੀ ਦੇ, ਭਰਿਆ ਹੋਸੀ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਹਰ ਪਨਾਂ । ਯਾਰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ 'ਤੇ ਬੰਦਾ ਹੱਥ ਈ ਮਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦੇ, ਇਹੋ ਸਬਕ ਪੜ੍ਹਾਨਦੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਉਮਰ ਵਹਾਈ ਚੰਨਾਂ । ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸੋਹਣਿਆ ਭੈੜਾ ਹਾਲ ਅਸਾਡਾ ਹੋਇਆ, ਫਸ ਗਈ ਜਾਨ ਸਿਕੰਜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਜਿਉਂ ਬੇਲਨ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ । ਲਗਦਾ ਏ ਜੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਸਾਡੇ ਸੱਜਣ ਨੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਬੱਤੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਸਜਾਇਆ ਹਰ ਕੋਠਾ ਹਰ ਬਿਨਾਂ । ਖ਼ਸਮਾਂ ਬਾਝ ਵੀ ਅਪਣਾ ਆਪ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋੜ ਹਯਾਤੀ, ਉਹੋ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰਾਖਿਆਂ ਹੋਸਨ ਉਹੋ ਨਸਲੀ ਰੰਨਾਂ । ਰੱਬ ਈ ਰਾਖੀ ਕਰੇ 'ਜੁਨੈਦ ਅਕਰਮ' ਹਨ ਦੇਸ ਮੇਰੇ ਦੀ, ਥਾਂ ਥਾਂ ਚੋਰਾਂ ਲੁੱਟ ਮਚਾਈ ਥਾਂ ਥਾਂ ਲਾਈਨਾਂ ਸਿੰਹਾਂ

Share on: Facebook or Twitter
Read this poem in: Roman or Shahmukhi

ਜੁਨੈਦ ਅਕਰਮ ਦੀ ਹੋਰ ਕਵਿਤਾ